Kedyw – tytuł dziedziczny pochodzenia perskiego, używany w XIX i XX wieku przez władców Egiptu.
Tytuł „kedyw” (tur. Hıdiv), tłumaczony na język polski jako „wicekról”, a na angielski „viceroy”, został po raz pierwszy użyty nieoficjalnie przez Muhammada Alego paszę, ówczesnego osmańskiego namiestnika (wali) Egiptu i Sudanu, uznany oficjalnie przez rząd osmański w 1867, a następnie używany przez Isma’ila Paszę i jego następców do 1914.
Etymologia Tytuł „kedyw” trafił do języka angielskiego jako „khedive”, za pośrednictwem francuskiego „khédive”, z tureckiego „hıdıv”. Z kolei do tureckiego przeszedł z nowoperskiego „khidiw”, gdzie oznaczał „księcia”.
Pierwszy kedyw Egiptu W 1798 Napoleon Bonaparte pokonał broniące Egiptu wojska osmańskie, składające się w dużej mierze z potomków miejscowych mameluków. Wówczas rząd w Stambule wysłał w celu odzyskania władzy nad Nilem wojska z Rumelii (z prowincji bałkańskich imperium osmańskiego) pod wodzą Muhammada Alego Paszy. Ten pokonał wprawdzie Francuzów i wyparł ich ostatecznie z Egiptu, ale nie zamierzał również podporządkowywać się rządowi w Stambule.