Po wojnie nie powrócił już do poprzedniej dyspozycji, na co wpływ miały również liczne kontuzje i choroby (urazy nadgarstka i stopy na tle artretycznym, astma). Do schyłku lat 50. kontynuował pracę w firmie Spalding & Bros, później został trenerem tenisowym. Prowadził przede wszystkim zajęcia w kilku prywatnych szkołach, ale dojeżdżał również do Canberry, gdzie uczył tenisa w ambasadzie japońskiej. Zajmował się również wyścigami konnymi i futbolem australijskim.
W historii tenisa Vivian McGrath zapisał się przede wszystkim jako pionier oburęcznego bekhendu. Praworęczny, w pierwszych latach kariery uważany za gracza ze słabym bekhendem, uczynił z tego uderzenia silną i skuteczną broń, która szybko znalazła naśladowców (m.in. współczesny mu Bromwich) i zyskała dużą popularność. McGrath zapoczątkował również tenisowy zwyczaj, współcześnie już nieobecny na zawodowych kortach ze względu na bezpieczeństwo graczy – akcję serwisową rozpoczynał z dwiema piłkami w dłoni, a jeśli trafił pierwsze podanie, drugą piłkę odrzucał za siebie na koniec kortu.