António Caetano de Abreu Freire Egas Moniz (ur. 29 listopada 1874 w Avanca, Estarreja, zm. 13 grudnia 1955 w Lizbonie) – portugalski neurolog i polityk, prekursor angioencefalografii, laureatWspólnie z Walterem Rudolfem Hessem, który został doceniony „za odkrycie funkcjonalnej organizacji śródmózgowia, jako ośrodka koordynującego aktywność organów wewnętrznych”. nagrody Nobla (1949) „za odkrycie terapeutycznej wartości lobotomii w pewnych psychozach”.
Życiorys Urodził się 29 listopada 1874 w Avanca, w Portugalii, jako syn Fernando de Pina Rezende Abreu i Marii do Rosario de Almeida e Sousa. Wychowywał się i uczył w Coimbrze. W 1902 poślubił Elvirę de Macedo Dias. Studiował w Coimbrze, Bordeaux i Paryżu. W 1902 został profesorem na Uniwersytecie w Coimbrze, skąd w 1911 przeniósł się do Lizbony, by objąć katedrę neurologi na nowo utworzonym tamże uniwersytecie. Był m.in. ambasadorem w Madrycie (1917 albo 1918), ministrem spraw zagranicznych Portugalii (1917–1918 albo 1918–1919) i przewodniczącym delegacji portugalskiej na konferencji pokojowej w Wersalu.
Jako pierwszy (1926) wykonał angiografię mózgu u człowieka dotkniętego nowotworem śródczaszkowym.