Sam związek był nieudany – Anna i Karol miewali pozamałżeńskie relacje z innymi.
Sprawa sukcesji tronu W 1725 po śmierci ojca Anna była jedną z pretendentek do objęcia tronu, jednak cesarzową została jej matka (wybrana przez gwardię i księcia Aleksandra Mienszykowa). Car na łożu śmierci zawołał Annę, jednakże zanim przybyła, Piotr już nie żył.
Katarzyna I zmarła już w 1727 i na swego następcę wyznaczyła bratanka Anny, Piotra II. Nie są znane powody, dla których cesarzowa wydziedziczyła swoje córki, jednak być może jej decyzja była podyktowana chęcią zachowania wpływów dla Aleksandra Mienszykowa, który był jej wieloletnim kochankiem. Córki były zasmucone z powodu decyzji swojej matki.
Anna wraz z mężem weszła w skład dziewięciu regentów rządzących Rosją w imieniu małoletniego cara Piotra II RomanowaA. Iskendrow (red.), Dynastia Romanowów, Warszawa 1993, s. 187.. Nadal spory wpływ na politykę w kraju miał Aleksander Mienszykow, który zaręczył cara ze swoją córką Marią. Spotęgowało to niezadowolenie Anny i jej męża, które zaczęli demonstrować publicznie. Mienszykow wypłacił małżeństwu ponad milion florenów, czym zachęcił ich do opuszczenia Rosji.