Bliskość granicy z Królestwem Polskim, Prusami i Górnymi Węgrami była korzystna dla rozwoju działalności gospodarczej. W 1772 roku po I rozbiorze Polski, kiedy południowa Małopolska wraz z Lipnikami-Białą została przyłączona do Monarchii Habsburgów, gospodarka miasta zaczęła rozkwitać. Dodatkowo, patent tolerancyjny z 15 grudnia 1781 roku wydany przez austriackiego cesarza Józefa II zwiększył Żydom zakres dostępu do aktywności rzemieślniczej i pozwolił im na zakładanie warsztatów włókienniczych. Jednocześnie patent nakładał na nich obowiązek nauki i posługiwania się językiem niemieckim. Kolejny edykt z 1787 roku zobowiązał Żydów do przyjmowania niemieckich imion i nazwisk. W wyniku tych działań miejscowi Żydzi chętnie popierali liberalną politykę niemiecką, która stworzyła dogodne warunki dla procesu asymilacji z chrześcijańskimi mieszkańcami miasta. Później przyczyniła się do przyjęcia ideałów żydowskiego oświecenia (tzw. haskali). W 1849 roku założyli swój cmentarz we wsi Aleksandowice koło Bielska, wcześniej chowani byli na starym cmentarzu żydowskim w Cieszynie. Żydowska społeczność w Bielsku oddzieliła się prawnie od gminy cieszyńskiej i uzyskała autonomię 27 grudnia 1865 roku. Po I wojnie światowej i rozpadzie imperium austro-węgierskiego nowe polskie władze Województwa Śląskiego zatwierdziły nowy statut bielskiej gminy.