Podczas manewru atakowania powinny być utrzymywane te warunki lotu, które zapewniają celowanie i efektywne użycie posiadanych środków rażenia, a ponadto umożliwią wykonanie ataku w najkrótszym czasie. W zależności od wzajemnego usytuowania samolotu atakującego i celu, możliwości manewrowych samolotu atakującego, rodzaju posiadanego uzbrojenia i systemu celowniczego, sposobu naprowadzania i parametrów zbliżania, a także taktycznej sytuacji powietrznej, wyróżnia się następujące sposoby ataków:
ataki w tylnej półsferze celu (TPS); ataki w przedniej półsferze celu (PPS); ataki pod dużymi sylwetkami (DS).
Atakowanie w tylnej półsferze charakteryzują stosunkowo małe prędkości zbliżania samolotów, wydłużony czas ataku i dogodne warunki celowania, zwłaszcza wtedy, gdy cel nie manewruje. Mamy z nim do czynienia głównie w czasie pościgu, oraz podczas manewrowej walki na małych odległościach. Umożliwia atak z wykorzystaniem broni rakietowej i artyleryjskiej. Jest najdogodniejszym sposobem atakowania z użyciem broni lufowej i klasycznych celowników strzeleckich.