Klęska wojsk kolonialnych przesądziła o losach zmagań o panowanie nad Wietnamem. Społeczeństwo francuskie nie chciało więcej rozlewu krwi i dalszych ofiar. Strony konfliktu, po przeprowadzonych w Genewie rokowaniach, musiały podpisać układy, które podzieliły Indochiny Francuskie na cztery niepodległe państwa: Wietnam podzielony został na dwie części według 17. równoleżnika: komunistyczną Demokratyczną Republikę Wietnamu na północy oraz Republikę Wietnamu na południu, który to stan miał ulec zmianie w roku 1956, po przeprowadzonym w obu częściach referendum zjednoczeniowym, zaś Laosowi i Kambodży przyznały niepodległość od razu. Sytuacja w Laosie pozostała głęboko niestabilna, co doprowadziło do wybuchu konfliktu laotańskiego między rządem tego kraju a partyzantką Pathet Lao biorącą udział już w wojnie indochińskiej (po stronie północnowietnamskiej).
Tymczasem wyraźnemu zaognieniu uległy stosunki pomiędzy zachodnimi aliantami a Związkiem Radzieckim, co spowodowało, że w obliczu zbliżającej się „zimnej wojny” Stany Zjednoczone uznały, że powinny wesprzeć swego francuskiego sojusznika. W lipcu 1950 roku, po wybuchu wojny w Korei, do Sajgonu zaczęli przybywać pierwsi amerykańscy doradcy zgrupowani w MAAG (ang.