Janusz Sławiński (ur. 5 marca 1934 w Warszawie, zm. 1 listopada 2014 tamże) – polski teoretyk i historyk literatury, profesor nauk humanistycznych.

Życiorys Urodził się w rodzinie inżyniera Stefana Sławińskiego i Anieli z Trafiszów. Okupację niemiecką przeżył w Warszawie.

W roku 1951 zdał maturę w Liceum Ogólnokształcącym TPD. Następnie rozpoczął studia na Wydziale Filologii Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego, które ukończył w 1955 roku. Podjął pracę w Katedrze Teorii Literatury, a następnie w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku oraz w Studium Nauczycielskim w Warszawie. Od 1962 pracował w Instytucie Badań Literackich PAN, członek krajowy korespondent Wydziału I Filologicznego PAU, od 1991 r. do śmierci zasiadał w Radzie Fundacji na rzecz Nauki Polskiej, a w latach 1994–1997 i 2000–2003 kierował nią jako przewodniczący Rady. Członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. W 1964 otrzymał stopień doktora nauk humanistycznych na podstawie rozprawy Koncepcja języka poetyckiego Awangardy Krakowskiej. Habilitował się w 1971 przedstawiając książkę Dzieło - język - tradycja. W 1972 został współzałożycielem, a następnie współredaktorem „Tekstów”, jak również „Kultury Niezależnej” i „Almanachu Humanistycznego”.