Podczas niej Nordenskiöld wygłosił przemówienie, w którym odwołał się do wspólnej historii Szwecji i Finlandii, wyrażając nadzieję na zacieśnienie stosunków między tymi dwoma krajami i podając w wątpliwość przyszłe możliwości Finlandii pod rządami Rosji. Wielu uczestników ceremonii się z nim nie zgodziło, a gubernator generalny Fiodor Berg zażądał od niego przeprosin. Nordenskiöld nie zastosował się do żądania i niedługo później wyjechał do Szwecji chcąc kontynuować karierę naukowca, w czym pomagały mu kontakty ojca z czołowymi międzynarodowymi uczonymi i kręgami naukowymi. W późniejszych czasach zaoferowano mu profesurę na uniwersytecie w Helsinkach, ale wówczas Nordenskiöld nie chciał przerywać udanej kariery w Szwecji.
Działalność naukowa Początki działalności, wyprawy na Spitsbergen i Grenlandię oraz próba zdobycia bieguna północnego Latem i zimą 1857 roku Adolf Erik Nordenskiöld przebywał w Szwecji i opublikował kilka prac naukowych po przeprowadzeniu analiz chemicznych w Instytucie Karolinska i studiowaniu mineralogii w Muzeum Historii Naturalnej w Sztokholmie. Jego opiekunami i nauczycielami byli profesor Carl Gustaf Mosander, kierownik Wydziału Mineralogii oraz profesor , pionier szwedzkich badań polarnych.