oprócz ośmiu wyrzutni dodatkowo okręty zabierały maksymalnie do ośmiu torped zapasowych, co nie było powszechnie spotykane na niszczycielach.

Niszczyciel Z-28 odróżniał się od pozostałych, gdyż został ukończony jako okręt flagowy Dowódcy Niszczycieli (Führer der Zerstörer, FdZ). Na rufie w miejsce działa nr 2 zbudowano nadbudówkę z pomieszczeniami sztabowymi, pozostawiając dwa działa, lecz za to na dziobie zamontowano dwa pojedyncze działa 150 mm, w dwóch poziomach, podobnie jak na niszczycielach typu 1936. Przy okazji takie ukompletowanie wpłynęło korzystnie na jego własności morskie.

Służba Początek działań Okręty typu 1936A zaczęły wchodzić do służby od 1940. W grudniu 1940 sformowano z nich 8. Flotyllę Niszczycieli, pod dowództwem komandora Gottfrieda Poenitza, która otrzymała nazwę „Narvik”. Początkowo były używane głównie do eskorty na Morzu Północnym ciężkich okrętów wypływających lub powracających z rejsów rajderskich. Od czerwca do października 1941, Z-23 i Z-24 służyły w zachodniej Francji. Po ataku na ZSRR, Z-25, Z-26, Z-27 wchodziły przejściowo do września 1941 w skład północnej grupy Floty Bałtyckiej, sformowanej doraźnie na wypadek próby przedarcia się radzieckiej floty z Leningradu.