Niszczyciele typu 36A były jednymi z największych przedwojennych jednostek tej klasy, dzięki czemu, w połączeniu ze sprawnym systemem przeciwawaryjnym, ich zaletą była duża żywotność. Mimo poprawy własności morskich w stosunku do okrętów wcześniejszych typów, w dalszym ciągu okręty zarywały dziobem w fale i pokład był zalewany wodą, zwłaszcza po zainstalowaniu wieży działowej i w trudnych warunkach na północy. Polepszyła się natomiast manewrowość dzięki zastosowaniu dwóch sterów.
Główną cechą wyróżniającą okręty było silne uzbrojenie artyleryjskie, składające się z 4 lub 5 dział nietypowego dla niszczycieli kalibru 15 cm (faktycznie 149,1 mm). Według projektu, rozmieszczone były one w dwudziałowej wieży na dziobie i trzech pojedynczych stanowiskach na rufie (jedno na pokładzie, dwa na nadbudówce rufowej, w osi wzdłużnej okrętu). Ponieważ konstrukcja wieży nie była początkowo gotowa, okręty typu 1936A oraz pierwszy typu 1936A(Mob) – Z-31, weszły do służby uzbrojone w 4 działa 149 mm, z pojedynczym działem na dziobie. Dopiero od 1942 były one modernizowane przez zastosowanie wieży na dziobie (Z-23, Z-24, Z-25 – 1942, Z-29 – 1945, Z-31 – 1944), lecz Z-26, Z-27, Z-28 i Z-30 jej nie otrzymały i do końca służby pozostały z 4 działami.