Początkowo ograniczały się one do sporadycznych zamachów na przedstawicieli administracji i podporządkowywania sobie ludności wiejskiej na bardziej odludnych terenach – działania te nie zyskały wsparcia Hồ. Odwodził on swych towarzyszy z południa od „prowokowania reżimu Diệma”, bowiem uważał, że „na rewolucję jest jeszcze za wcześnie”.
W 1958 roku, na 15. plenum Wietnamskiej Partii Pracujących, Biuro Polityczne większością głosów pomimo woli samego Hồ podjęło decyzję o poparciu powstania komunistycznego na południu. Podjęto też budowę tzw. szlaku Ho Chi Minha, służącego do transportu na Południe oddziałów wojskowych i zaopatrzenia. W efekcie siła bojowa wojsk komunistycznych w Wietnamie Południowym rosła w szybkim tempie, stając się poważnym zagrożeniem dla stabilności tego państwa. W latach 1960–1965 znacznie wzrosła też liczebność sił partyzanckich, zwanych dla celów propagandowych Vietcongiem. Hồ, pozostający w opozycji do działań komunistów zmierzających do szybkiego zjednoczenia kraju, zmarł 2 września 1969 r. w swoim domu w Hanoi. Przyczyną śmierci był atak serca. W związku z jego śmiercią w Wietnamie Północnym ogłoszono tygodniową żałobę narodową. Żałobę narodową ogłoszono m.in. w Algierii (3 dni) czy Korei Północnej (1 dzień).