Żyłka typu monofilament Na żyłce typu monofilament łatwo wiąże się węzły, a jej końcówki można czysto przyciąć, uzyskując gładkie połączenie. W przypadku zestawów o niższej wytrzymałości (poniżej 4,5 kg) większość wędkarzy wybiera monofilament, ponieważ ułatwia on rzucanie lekkimi przynętami przy użyciu zestawu spinningowego oraz jest wygodny w obsłudze podczas montażu haczyków, obciążników, agrafek i krętlików.
Do wad żyłki typu monofilament należą: znaczna rozciągliwość (utrudnia zacięcie ryb o twardych pyskach) tendencja do skręcania się (problemy podczas rzucania i zwijania zestawu)
Plecionka W ostatnich latach dużą popularność zyskały do połowu ryb plecionki, np. linki muchowe pływające lub zatapialne. Wprowadzone niedawno udoskonalenia zapewniają wysoką odporność na przetarcia, bardzo małą średnicę w stosunku do wytrzymałości oraz doskonałe właściwości rzutowe.
Fluorokarbon Podobnie jak żyłka monofilamentowa, fluorokarbon powstaje w procesie wytłaczania pojedynczego włókna, jednak jest praktycznie niewidoczny nawet w bardzo przejrzystej wodzie, ponieważ przepuszcza światło.