thumb|240px|Grób Blumerów (marzec 2007) thumb|240px|Odrestaurowany grobowiec Blumerów, listopad 2007 thumb|240px|Napis na grobie Blumerów na Powązkach (po restauracji) thumb|240px|Obelisk na Placu Saskim (fot. sprzed 1894 r.) Ignacy Aleksander O’Blumer (ur. 31 lipca 1773 w Olszy na Podolu, zm. 29 listopada 1830 w Warszawie) – generał brygady wojsk Królestwa Polskiego, uczestnik wojny 1792 roku, insurekcji kościuszkowskiej, oficer Legionów Polskich Jana Henryka Dąbrowskiego i wojsk polskich Księstwa Warszawskiego, wolnomularzLudwik Hass, Sekta farmazonii warszawskiej, Warszawa 1980, s. 495-496., kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Rodzina Blumer (pierwotnie: O’Bloomer) była pochodzenia irlandzkiego, przeniosła się do Rosji za panowania Piotra Wielkiego, któremu dziadek Ignacego, pułkownik artylerii angielskiej, służył jako instruktor tej broni. Ojciec Blumera, Piotr, ożenił się z Aniela SzawrońskąASC parafii rzymskokatolickiej św. Krzyża w Warszawie syg. 3 str. 498 i osiadł w Polsce, na Podolu, anektowanym po I rozbiorze przez Austrię. Ignacy, który wykształcenie otrzymał w domu, przedarł się w czasach Sejmu Czteroletniego przez granicę galicyjską, zaciągnął się jako towarzysz do polskiej kawalerii narodowej i odbył jako kawalerzysta kampanię roku 1792, biorąc udział w m.in. bitwie pod Zieleńcami.