Komonica błotna (Lotus uliginosus Schkuhr) – gatunek byliny należący do rodziny bobowatych. Pochodzi z Europy i Afryki Północnej, rozprzestrzenił się także w Ameryce Północnej, na Azorach w Australii i na Hawajach. W Polsce jest średnio pospolita. Częściej występuje na niżu, w zachodniej i środkowej części Polski, rzadziej w górach, a na północno-wschodnich krańcach kraju znana jest z pojedynczych stanowisk – w tamtym obszarze przebiega wschodnia granica zasięgu tego gatunku.
Morfologia thumb|left|180px|Kwiatostan thumb|left|180px|Owoce thumb|left|180px|Liść Pokrój Roślina wieloletnia dorastająca do 60–80 cm długości. Łodyga Rozgałęziona, rozesłana lub podnosząca się, wewnątrz pusta. Liście Podłużne pierzaste, pięciolistkowe, z których trzy górne listki są odwrotnie jajowate, a w dolnej partii znajdującej się tuż przy łodydze dwa listki trójkątne lub ukośnie owalne przesunięte do nasady ogonka liściowego. Na spodniej stronie są wyraźnie unerwione. Kwiaty Kwiatostan 8–14 kwiatowy, na długiej szypułce. Kwiaty motylkowe, żółte, łódeczka zaokrąglona na grzbiecie i stopniowo zwężająca się w dzióbek. Kielich o ząbkach równowąskolancetowatych, przez kwitnieniem odgiętych.