W 1912 roku przeniósł się do Stambułu, gdzie razem z Icchakiem Ben-Zwim rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Stambulskim. To właśnie wtedy przyjął hebrajskie nazwisko Ben Gurion na cześć średniowiecznego żydowskiego historyka Józefa Ben Goriona. Poza studiami zajmował się także dziennikarstwem. Przyszłość społeczności żydowskiej w Palestynie widział pod rządami Imperium Osmańskiego.
thumb|left|Dawid Ben Gurion z żoną, Paulą Munweis, w Nowym Jorku w 1918 roku thumb|Dawid Ben Gurion w mundurze Legionu Żydowskiego thumb|Rodzina Ben Guriona w 1929 roku. Od lewej: Dawid Ben Gurion z najmłodszą córką Renaną na kolanach, żona Paula stoi za nimi, córką Ge’ula siedzi na kolanach dziadka Awigdora Grüna, po prawej stoi syn Amos. Wybuch I wojny światowej zastał go w Jerozolimie, gdzie razem z Icchakiem Ben-Zwi i czterdziestoma innymi Żydami został zatrudniony w żydowskiej milicji, będącej wsparciem dla armii tureckiej. Mimo to w marcu 1915 roku został zatrzymany za swoją działalność polityczną i deportowany do Sułtanatu Egiptu. Dawid Ben Gurion wyjechał z Egiptu do Stanów Zjednoczonych, gdzie przebywał trzy lata. Razem z Icchakiem Ben-Zwi odbył podróż po 35 amerykańskich miastach, rekrutując żydowskich ochotników do organizacji He-Chaluc. Udało się im w ten sposób pozyskać około 10 tys.