Warcisław VII (ur. w okr. 1362–1363, najp. 1365, zm. krótko przed 25 lutego 1395E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 323-325.) – książę słupski z dynastii Gryfitów, syn Bogusława V, księcia wołogosko-rugijskiego i słupskiego oraz Adelajdy, księżniczki brunszwickiej.
Życiorys Syn Bogusława V i Adelajdy, księżniczki brunszwickiej, młodszy brat (przyrodni) Kaźka (Kazimierza IV) słupskiego i starszy, rodzony Bogusława VIII. W 1377 objął władzę w księstwie słupskim po śmierci Kaźka; po pewnym czasie do współrządów dopuścił Bogusława VIII, któremu kilkakrotnie wydzielał różne części księstwa. Usiłował uzyskać od Polski ziemię kujawską i dobrzyńską po starszym bracie, ale bez powodzenia.
W 1386 w Lęborku, wraz z bratem Bogusławem VIII zawarł przeciwko Polsce sojusz z zakonem krzyżackim, który obiecał mu pomoc w zdobyciu ziem po Kaźku i wspomógł znaczną sumą pieniędzyK. Kozłowski, J. Podralski, Gryfici. Książęta Pomorza Zachodniego, s. 69.. W 1388 jego syn Bogusław został adoptowany przez królową Małgorzatę I, otrzymał nowe imię Eryk, został koronowany na króla Norwegii, a później panował w trzech państwach skandynawskich jako Eryk PomorskiE. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 332.A. Kersten, Historia Szwecji, ss. 102-103.K. Kozłowski, J. Podralski, Gryfici. Książęta Pomorza Zachodniego, s. 79..