Milicja Domdo (serb.-chorw. Domobranska dobrovoljačka vojnica), zwana też Muzułmańską Milicją, Lokalną Milicją lub Ochotniczą Milicją Wojskową – paramilitarna milicja złożona z bośniackich muzułmanów podczas II wojny światowej.
Muzułmańskie milicje zaczęły powstawać latem 1941 r. jako lokalna samoobrona w celu obrony bośniackich wiosek przed atakami serbskich czetników i w mniejszym stopniu partyzantów komunistycznych. Poza tym chroniły główne drogi i linie kolejowe oraz pełniły służbę porządkową we wsiach i miastach. W ich skład wchodzili ochotnicy z okolicznych rejonów dowodzeni głównie przez oficerów chorwackiej żandarmerii. Były one wspierane przez przywódcę Niezależnego Państwa Chorwackiego, Ante Pavelicia i ustaszów. W ciągu 1942 i 1943 r. większość milicji została połączona w większe jednostki – kompanie i bataliony, na czele których stali z reguły oficerowie rezerwy. Były one podporządkowane miejscowym dowództwom chorwackiej armii. Ogółem sformowano 21 batalionów milicji Domdo, złożonych w zdecydowanej większości z muzułmanów. Pomiędzy Niemcami i Chorwatami dochodziło do ciągłych konfliktów na tle ich podległości. Niemieckie władze wojskowe w Zagrzebiu uważały je za bezwartościowe z powodu słabego wyszkolenia wojskowego i dowodzenia oraz kiepskiego wyposażenia i uzbrojenia. Z kolei Chorwaci od pocz. 1943 r.