Po śmierci Nerona w ukończonej części pałacu mieszkali cesarze Wespazjan i Tytus. Za czasów panowania Domicjana budowla została włączona do przebudowanego przez niego Domus Augustana. Na terenie zajmowanym przez sztuczne jezioro wybudowano w czasach Flawiuszów Koloseum. Po zniszczeniach spowodowanych pożarem w 104 r. na miejscu zajmowanym przez skrzydło pałacu powstały termy Trajana. W 135 Hadrian zamienił westybul Złotego Domu na świątynię Wenus i Romy.
W latach 70. XVIII wieku na terenach dawnego Domu Nerona Ludovico Mirri prowadził wykopaliska, a ich rezultaty dokumentowane były pracami Franciszka Smuglewicza i Vincenza Brenny. Okazałe, swobodne rekonstrukcje malowideł i dekoracji wypełniających niegdyś sale rezydencji, zostały wydane w 1776 r. w formie teki Vestigia delle Terme di Tito, rytowanej przez rzymskiego grafika Marco Carloniego wedle rysunków Smuglewicza i Brenny. Plansze te przyczyniły się do dalszej popularyzacji form klasycznych w sztuce XVIII i początków XIX wieku.
W 2019 podczas prac archeologicznych odkryto nieznane dotąd fragmenty Domus Aurea, które ze względu na zachowane freski nazwano „komnatą sfinksa”Włochy/ Niezwykłe odkrycie w Złotym Domu Nerona w Rzymie.
Przypisy
Bibliografia Złoty Dom Nerona. Wystawa w 200-lecie śmierci Franciszka Smuglewicza. Katalog wystawy. Warszawa: Muzeum Narodowe w Warszawie, 2008
Kategoria:Architektura starożytnego Rzymu Kategoria:Zniszczone budynki