Do czołowych przedstawicieli francuskiego baroku należał Jules Hardouin-Mansart. W 1677 r. Ludwik XIV jemu powierzył kierowanie pracami przy rozbudowie Wersalu. Współpracując z Lebrunem w latach 1678–1689, kontynuował dzieło Le Vau nad powiększeniem pałacu. W skrzydle północnym zaprojektował teatr dworski i dwupoziomową kaplicę pałacową (1698–1710). Kaplicę w latach 1708–1710 wyposażył jego uczeń Robert de Cotte. Dziełem Mansarta były także inne, mniejsze budowle, wchodzące w skład zespołu pałacowego: Wielkie Stajnie – zbudowane w latach 1679–1689 Oranżeria 1681–1689 pałacyk Grand Trianon, zbudowany dla markizy de Maintenon w latach 1687–1688 i ukończony przez de Cotte'a. Inne, znane dzieła Mansarta to: kościół św. Ludwika w Paryżu, zbudowany na terenie obiektu mieszczącego dom i szpital dla inwalidów zaprojektowanego przez Libéral Bruant'a. Kościół nazywany jest powszechnie Tumem Inwalidów (1679–1706) rozbudowa pałacu w Saint-Germain-en-Laye (1674–1682) przebudowa pałacu w Chantily (1684–1686) kościół Notre Dame w Wersalu (1684–1686) prace przy modernizacji urbanistyki Paryża – Place des Victoires (1686–1687) i Place Vendôme (1698–1701). Zespół pałacowo-ogrodowy Wersalu powszechnie jest uznawany za najlepsze dzieło francuskiego renesansu.