Konsekwencją wyborów prezydenckich w 1824 był rozpad partii Demokratyczno-Republikańskiej na Narodowych Republikanów (którzy popierali Adamsa i Claya), i na Demokratów (którzy popierali Jacksona). Te dwa stronnictwa zmierzyły się ze sobą w wyborach w 1828, w których zwyciężyli Demokraci. Clay został wybrany do Senatu w 1831, a w 1832 był kandydatem na prezydenta Narodowych Republikanów, ale przegrał z Andrew Jacksonem. Podczas drugiej kadencji Jacksona, jego przeciwnicy tacy jak Henry Clay czy Daniel Webster założyli Partię Wigów.
Clay ubiegał się o prezydenturę w 1840, lecz konwencja wigów wybrała Williama Henry’ego Harrisona, który został pierwszym prezydentem z tej partii. Po śmierci Harrisona w 1841, nowym prezydentem został jego wiceprezydent John Tyler, który konfliktował z Clayem, przez co Tyler został wyrzucony z partii. W 1844 roku został nominowany na prezydenta przez Wigów, lecz przegrał wybory z Jamesem Polkiem, który w przeciwieństwie do Claya był zwolennikiem aneksji Republiki Teksasu. Clay mocno krytykował Wojnę amerykańsko-meksykańską i ubiegał się o prezydenturę w 1848 roku, ale wigowie nominowali Zachary’ego Taylora, który wygrał wybory.