Piotr Paweł Gołębiowski (ur. 10 czerwca 1902 w Jedlińsku, zm. 2 listopada 1980 w Nałęczowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor filozofii i teologii, biskup pomocniczy sandomierski w latach 1957–1968, administrator apostolski diecezji sandomierskiej w latach 1968–1980. Sługa Boży Kościoła katolickiego.
Życiorys Urodził się 10 czerwca 1902 w Jedlińsku jako drugie dziecko szewca Jana i Heleny z domu Piątek, prowadzących gospodarstwo rolne. W latach 1913–1919 kształcił się w progimnazjum Wojciechowicza w Radomiu. W 1919 rozpoczął studia w Wyższym Seminarium Duchownym w Sandomierzu, gdzie uchodził za zdolnego, obowiązkowego i rozmodlonego kleryka. W latach 1923–1928 kontynuował naukę na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, uzyskując w 1925 doktorat z filozofii, a w 1928 z teologii. Na drugim egzaminie doktorskim, zdawanym w obecności papieża Piusa XI, otrzymał najwyższą ocenę summa cum laude oraz złoty medal uczelni. 14 października 1923 biskup pomocniczy sandomierski Paweł Kubicki udzielił mu święceń subdiakonatu, 17 sierpnia 1924 w katedrze sandomierskiej święceń diakonatu, a 12 października 1924 również w katedrze sandomierskiej wyświęcił go na prezbitera. Inkardynowany został do diecezji sandomierskiej.