Харитон, lub Zachariasza, ukraiński: Захарій).
Historia thumb|Ulica Sumska, jedna z głównych ulic Charkowa
Początki Historia Charkowa sięga roku 1654 gdy miasto zostało założone przez Kozaków jako osada wojskowa.
W Imperium Rosyjskim thumb|XIX-wieczny wygląd Charkowa W trakcie reformy administracyjnej przeprowadzonej w 1708 r. przez Piotra Wielkiego obszar ten został włączony do guberni kijowskiej. Charków został wymieniony jako jedno z miast wchodzących w skład guberni. W 1727 r. został przydzielony do guberni Biełgorodu. Miasto stało się odrębną jednostką administracyjną pułku kozackiego Charków Słoboda. W 1765 miasto stało się stolicą Ukrainy Słobodzkiej.
W 1805 roku został założony w Charkowie Uniwersytet. Jego pierwsza siedziba znajdowała się w Pałacu Generalnego Gubernatora. Profesorem prawa był Aleksander Mickiewicz, brat Adama Mickiewicza, a Johann Wolfgang von Goethe pomagał w znalezieniu wykładowców dla szkoły. W 1906 roku Iwan Franko otrzymał doktorat z lingwistyki rosyjskiej.
W 1830 roku zostały wybrukowane ulice w centrum miasta. W 1844 roku wybudowano 90-metrową dzwonnicę w pobliżu soboru Zaśnięcia Matki Bożej w Charkowie, która w 1924 po zamknięciu katedry została przekształcona w maszt radiowy.