W efekcie doprowadzono do tego, że zatrzymani zostali ojcowie Gándara i Hermos, a także dawny minister Zenón de Somodevilla y Bengoechea, markiz Ensenada.
W lutym 1767 roku król Karol III Hiszpański wydał dekret o wygnaniu Jezuitów z Hiszpanii.
Jezuitów oskarżono o próby wzniecenia antypaństwowego powstania w koloniach jezuicko-indiańskich w Paragwaju, a generała zakonu Lorenzo Ricciego o organizowanie zamachu stanu w celu obalenia Karola III. Papież Klemens XIV zniósł zakon w 1773 roku.
Aranda zlikwidował też przywileje lokalne (fuero) kościoła i innych instytucji.
José Moñino y Redondo, hrabia de Floridablanca przejął obowiązki Arandy w 1777 roku.
1776–1784 W latach 1776–1784 hrabia de Aranda był hiszpańskim ambasadorem w Paryżu.
Napięcia między interesami handlowymi między W. Brytanią a Hiszpania doprowadziły do walki o Malwiny. Minister Jerónimo Grimaldi i Aranda postanowili, że drugi z nich pojedzie do Francji szukać pomocy po utracie przez Hiszpanię Port Egmont. Aranda złożył prezydenturę Consejo de Castilla i w roku 1773 udał się do Paryża. Francja nie mogła jednak mediować, gdyż zanim konflikt się zakończył zaangażowała się (1778) w pomoc dla G. Washingtona.