Carlos María Isidro Benito de Borbón y Borbón-Parme, powszechnie nazywany Don Carlosem (ur. 29 marca 1788 w Aranjuez, zm. 10 marca 1855 w Trieście) – infant hiszpański, drugi syn króla Hiszpanii Karola IV i jego żony Marii Luizy Parmeńskiej, który dożył wieku dorosłego. Po śmierci swego brata, króla Ferdynanda VII, który zmarł nie pozostawiając męskiego dziedzica i tron po nim objęła córka, Izabela II, zgłosił swoje pretensje do tronu. Stał się, więc pierwszym z szeregu karlistowskich pretendentów do tronu Hiszpanii jako Karol V, a jego roszczenia rozpoczęły pierwszą wojnę karlistowską.
Wczesne życie Don Carlos urodził się w pałacu królewskim w Aranjuez. W 1808 Napoleon Bonaparte obalił jego ojca Karola IV i starszego brata Ferdynanda VII. Don Carlos, który był w tym czasie następcą tronu, odmówił zrzeczenia się swoich praw do tronu, twierdząc, że otrzymał je z łaski samego Boga. W latach 1808–1814 razem ze swoim bratem został uwięziony przez Napoleona w Valençay, we Francji. W 1814 razem z resztą hiszpańskiej rodziny królewskiej powrócił do Madrytu. We wrześniu 1816 poślubił swoją siostrzenicę infantkę Maríę Franciscę de Bragança (1800–1834), córkę króla Jana VI i siostry Karola Karoliny Joachimy.