W niektórych warunkach, np. przy podniesieniu temperatury, aktywność zoochlorelli może spadać, a nawet mogą one być usuwane przez gospodarza. Takie zjawisko obserwuje się w przypadku Anthopleura xanthogrammica (ukwiał) i jego zielenicowych zoochlorelli podczas podniesienia temperatury otoczenia z typowego zakresu ok. 13 °C do 20 °C. W niektórych układach dochodzi również do strawienia zoochlorelli przez gospodarza. Wtedy wakuola, w której znajduje się zoochlorella przekształca się w organellum trawiące. Proces ten w literaturze anglojęzycznej określa się terminem symbiophagy i jest jednym etapów blaknięcia koralowców.
Podobne symbionty z szeroko ujmowanej grupy Chromista (o barwie od żółtej do brązowej) nazywane są zooksantellami, a z sinic – cyjanellami. Wiele mechanizmów symbiozy jest w ich przypadkach podobnych, jak w przypadku zoochlorelli. Zdarza się, że niektóre gatunki gospodarzy mogą zawierać zarówno zoochlorelle, jak i zooksantelle.
Przez pewien czas wyróżniano biologiczny rodzaj Zoochlorella. Wyodrębnił go Karl Brandt w 1881 r. opisując gatunki Zoochlorella conductrix i Zoochlorella parasitica, żyjące jako zoochlorelle. Po ponad stu latach na podstawie dalszych badań przeniesiono je do innych rodzajów, jako Micractinium conductrix i Choricystis parasitica.
Zobacz też Kleptoplastia
Przypisy
Kategoria:Interakcje międzygatunkowe Kategoria:Algologia