Enumeracja (wyliczenie) – charakterystyczny dla baroku środek stylistyczny polegający na wymienianiu w tekście kolejnych elementów pewnej całości, służący zwróceniu uwagi na prezentowane treści, wzmocnieniu znaczenia wypowiedziAleksandra Okopień-Sławińska, Wyliczenie [w:], Michał Głowiński, Teresa Kostkiewiczowa, Aleksandra Okopień-Sławińska, Janusz Sławiński, Słownik terminów literackich, Wrocław 2002; Stanisław Sierotwiński, Słownik terminów literackich, Wrocław 1966, s.. Wyliczenie spotyka się często w twórczości ludowej. Poeci barokowi lubili zestawiać w wyliczeniu słowa jednosylaboweWiktor Jarosław Darasz, Mały przewodnik po wierszu polskim, Kraków 2003, s. 28.:
Dźwięk, cień, dym, wiatr, błysk, głos, punkt - żywot ludzki słynie. Słońce więcej nie wschodzi to, które raz minie, (Daniel Naborowski, Krótkość żywota)
Moc, myśl, żal, strach, pot, krew, sen zwyciężony, Zdrada, powrozy, łzy, sąd i niemiły Twarzy policzek, i rózgi, co biły, Słup, cierń, krzyż, gwóźdź, żółć i bok otworzony (Stanisław Herakliusz Lubomirski, Sonet na całą mękę Pańską)
Na wyliczeniu jest oparty wiersz Naborowskiego Na oczy królewny angielskiej:
Lecz się wszytko zamyka w jednym oka słowie: Pochodnie, gwiazdy, słońca, nieba i bogowie.