Gwara białostocka – gwara języka polskiego charakterystyczna dla mieszkańców Białegostoku i części Podlasia. Spokrewniona z dialektem wileńskim. Powstała w wyniku wzajemnego oddziaływania kilku wzorców językowych: polskiego, białoruskiego, litewskiego, w mniejszym zakresie też rosyjskiego, ukraińskiego i jidysz.
Cechy gwary Fonetyka Spółgłoski ciszące, takie jak „ś, ć, dź, ź” wymawiane są jak dźwięki obcego pochodzenia (tak jak w wyrazach sinus, sizal, Zanzibar, cis). Artykulacja spółgłosek środkowojęzykowych jest prepalatalna, skierowana bardziej ku przodowi (efekt – otrzymujemy spółgłoskę półmiękką).
Cechy charakterystyczne długie wymawianie samogłoski akcentowanej z wyraźnym tonem opadającym, tzw. zaciąganie, co wpływa również na kontur melodyczny zdania, stąd gwara ta bywa odbierana jako śpiewna, melodyjna używanie w roli czasownika posiłkowego słówka „weź” (np. weź otwórz okno) zwarcie krtaniowe podczas wymowy „e” w wyrazie „nie”, przez co słowo to staje się dwusylabowe (stąd nie-e) akcentowanie wyrażenia przyimkowego jak jednego wyrazu, np. wedwa (we dwóch), dosejn (do Sejn), dlanich (dla nich) rozróżnianie dźwięcznego „h” i bezdźwięcznego „ch” zanik celownika, zamiast którego używa się konstrukcji z przyimkiem „dla” (np.