Po zakończeniu wojny rodzina powróciła w rodzinne strony, a Kazimierz postanowił dokończyć studia. Ostatecznie w 1947 roku rozpoczął naukę na Wydziale Ogrodniczym SGGW w Warszawie. Po zakończeniu studiów, w 1951 roku rozpoczął pracę na SGGW jako asystent, a potem jako adiunkt. Zajmował się głównie zadaniami dydaktycznymi aż do 1956 roku. W 1954 roku rozpoczął pracę w powstałym niedawno Instytucie Sadownictwa w Skierniewicach.
W 1951 roku zaczął tracić wzrok w wyniku gruźlicy siatkówki. W 1957 roku był już całkowicie niewidomy. Przez chorobę zrezygnował z pracy na uczelni i popadł w depresję. Dzięki namowom Szczepana Pieniążka, dyrektora Instytutu Sadownictwa, powrócił jednak do pracy zawodowej w Instytucie. Podczas pracy w Instytucie stworzył od podstaw Pracownię Metodyki Doświadczeń i Statystyki, którą kierował przez wiele lat. W samym Instytucie pracował aż do śmierci.
W 1964 roku obronił pracę doktorską na Wydziale Ogrodniczym SGGW. W 1971 roku obronił pracę habilitacyjną. W 1978 roku otrzymał tytułu profesora nadzwyczajnego w zakresie nauk rolniczych. W 1985 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W ten sposób został pierwszym, polskim, niewidomym profesorem.