Baal (ugar.: 𐎁𐎓𐎍; fenic.: 𐤁𐤏𐤋; , trb.: Ba`al; akad.: Bēlu; ) – semicki bóg burzy i deszczu, którego ośrodkiem kultu było miasto Ugarit.
Imię Baal należałoby raczej uważać za tytulaturę, gdyż oznacza ono dosłownie „Pan”. Właściwe imię ugaryckiego boga burzy zapisywano 𐎅𐎄 (hd) i wokalizowano prawdopodobnie jako Haddu, co odpowiada aramejskiemu Hadad oraz akadyjskiemu Adad. Księgi biblijne mówią nieraz o Baalu danego miasta lub góry, albo piszą o kulcie „Baalów” w liczbie mnogiej, co sugeruje kult lokalnych bóstw, czyli „panów” w różnych miejscach. U Fenicjan był to np. Baal Hammon w Kartaginie i Baal-Melkart w Tyrze.
W sztuce wyobrażano Baala jako wojownika w szpiczastym hełmie ozdobionym rogami. W jednej ręce dzierży maczugę, w drugiej błyskawicę – jego boski atrybut (z tego powodu w interpretatio Graeca łączony z Zeusem). Zwierzęciem symbolizującym potęgę Baala był byk, przy czym niektóre teksty ukazują go w tej postaci, zapładniającego stada jałówek, co miało ilustrować jego niespożytą seksualną siłę.
Baal w mitologii ugaryckiej