Alfred Schulze-Hinrichs (ur. 6 listopada 1899 w Lipsku, zm. 23 czerwca 1972) – oficer niemieckiej marynarki wojennej Kriegsmarine, osiągnął stopień komandora, służył podczas II wojny światowej.
Życiorys W latach 1930–1932 w stopniu porucznika marynarki, następnie kapitana marynarki dowodził torpedowcem „Albatros”, w latach 1932–1933 torpedowcem „Seeadler”, w 1933 torpedowcem „Leopard”.
Podczas II wojny światowej, od 28 sierpnia 1939 w stopniu komandora porucznika (Fregatenkapitän) dowodził niszczycielem „Erich Koellner”. Wziął na nim udział w kwietniu 1940 w inwazji na Norwegię oraz bitwach morskich pod Narwikiem. W drugiej bitwie 13 kwietnia 1940 jego okręt został zatopiony przez okręty brytyjskie przy brzegu fiordu Ofot. Schulze-Hinrichs dostał się do niewoli norweskiej i przebywał w obozie jenieckim Skorpa (jako najstarszy niemiecki oficer), aż do uwolnienia po zajęciu Norwegii przez Niemców w czerwcu 1940.
Od listopada 1940 dowodził 6 Flotyllą Niszczycieli. Między innymi, w dniach 18-22 maja 1941 na niszczycielu „Hans Lody” dowodził eskortą pancernika „Bismarck” i krążownika „Prinz Eugen” płynących z Gdyni do rejonu Trondheim, przed ich korsarskim rejsem na Atlantyk.