Wśród apokryfów starotestamentalnych wyróżnia się trzy podstawowe grupy: Opowiadania mają charakter quasi-historyczny, opisują zazwyczaj dzieje narodu w jakimś wycinku, albo koleje losu jakiejś osoby – nawiązują one albo do rzeczywistych wydarzeń, albo też (tak jest najczęściej) oparte są na legendach. Księga Jubileuszów; 3 Księga Ezdrasza; 3 Księga Machabejska; Apokalipsa Mojżesza; Życie Adama i Ewy; Testament Adama; Wniebowstąpienie Izajasza.
Pisma dydaktyczne to księgi mądrościowe zawierające pouczenia dotyczące spraw moralnych i religijnych. Do nich można zaliczyć: Testamenty Dwunastu Patriarchów; Psalm 151 i 4 dalsze; Psalmy Salomona; Modlitwa Manassesa; 4 Księga Machabejska; pisma dydaktyczne z Qumran.
Apokalipsy – nawiązują one przede wszystkim do kanonicznych ksiąg prorockich Księga Henocha; Wniebowzięcie Mojżesza; 4 Księga Ezdrasza; Apokalipsa Barucha; Apokalipsa Abrahama; Testament Abrahama; Apokalipsa Eliasza; Księga Eliasza; Apokalipsa Sofoniasza; Apokalipsa Ezechiela; Wyrocznie sybillińskie.
Apokryfy (pseudoepigrafy) Nowego Testamentu Niekanoniczne pisma chrześcijańskie odegrały znaczną rolę w kształtowaniu się różnych nurtów religijnych i religijno-filozoficznych w łonie chrześcijaństwa, same będąc często wytworem tychże odłamów, najczęściej gnostyckich.