Valerius Cordus (ur. 18 lutego 1515 w Erfurcie, zm. 25 września 1544 w Rzymie) – niemiecki lekarz, chemik i botanik. Wraz z Hieronimem Bockiem, Ottonem Brunfelsem i Leonhartem Fuchsem jest zaliczany do wielkiej czwórki niemieckich ojców botaniki.
Podstaw botaniki uczył się od swego ojca, lekarza Euriciusa Cordusa, który z kolei przyswoił sobie tę wiedzę od botaników włoskich. Studiował medycynę na uniwersytecie w Wittenberdze, gdzie też już w 1531 r. uzyskał tytuł doktora. Jak przystało na renesansowego naturalistę zajmował się następnie wieloma dziedzinami nauk przyrodniczych. Studiował przyrodnicze traktaty starożytnych, znał również prace Paracelsusa. W 1540 r. jako pierwszy Europejczyk otrzymał eter drogą dehydratacji etanolu kwasem siarkowym. Jak się przypuszcza, V. Cordus poznał tę reakcję chemiczną od portugalskich podróżników, którzy właśnie powrócili z pierwszych wypraw do Indii.