Nie wolno też sądzić, że treści Encyklik nie wymagają same przez się uległości, skoro w nich Papieże nie sprawują swej najwyższej władzy nauczania. Uczą one bowiem na podstawie zwyczajnego posłannictwa Urzędu Nauczającego, do którego również odnoszą się słowa: „Kto was słucha, mnie słucha” (Łk 10,16). Najczęściej też to, co Encykliki wykładają i uwydatniają, już skądinąd należy do doktryny katolickiej. Jeśli zatem Najwyżsi Pasterze w wypowiedziach swych orzekają, po uprzednim zbadaniu, o kwestii dotąd swobodnie dyskutowanej, dla wszystkich jest jasne, że z woli i intencji Papieży sprawa ta nie może być odtąd przedmiotem wolnej dyskusji między teologami. – Humani Generis
Encykliki papieskie Do I soboru watykańskiego Papież Benedykt XIV (1740–1758) Ubi primum 3 grudnia 1740 Pro eximia tua 30 czerwca 1741 Quanta cura 30 czerwca 1741 In suprema Universalis 22 sierpnia 1741 Quamvis paternae 26 sierpnia 1741 Satis vobis compertum 17 listopada 1741 Etsi minime 7 lutego 1742 Certiores effecti 13 listopada 1742 Cum illud semper 14 grudnia 1742 Quemadmodum preces 23 marca 1743 Nimiam licentiam 18 maja 1743 Inter omnigenas 2 lutego 1744 Cum semper oblatas 19 sierpnia 1744 In suprema Catholicae 20 listopada 1744 Cum multorum charitate 18 lutego 1745 Libentissime quidem 10 czerwca 1745 Gravissimum supremi 8 września