Duży wpływ na Ignacego miał ojciec i jego otoczenie. Razem z Anielą Bein prowadzili dom otwarty w Warszawie przy ulicy Leopoldyny 4 (aktualnie Emilii Plater), którego stałymi bywalcami byli Gustaw Daniłowski, Julian Ochorowicz, Wacław Sieroszewski, Stefan Żeromski oraz Aleksander Głowacki (Bolesław Prus). Często powielana informacja, jakoby ten ostatni był ojcem chrzestnym Ignacego, jest nieprawdziwa. W Archiwum Państwowym w Warszawie zachował się akt chrztu, z którego wynika, że rodzicami chrzestnymi byli Aleksandra Biron i Zygmunt Kiltynowicz.
Ignacy Matuszewski studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie architekturę w Mediolanie, prawo na Uniwersytecie w Dorpacie, oraz nauki rolnicze w Warszawie.
Podczas I wojny światowej należał do grona realizatorów koncepcji Piłsudskiego na terenie Rosji. Od grudnia 1914 roku służył w armii rosyjskiej, m.in. na stanowisku dowódcy oddziału wywiadowczego. Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu w roku 1917 Matuszewski organizował Zjazd Wojskowych Polaków w Piotrogrodzie, później uczestniczył w formowaniu Korpusów Polskich w Rosji. W kwietniu 1917 roku był członkiem Tymczasowego Zarządu Związku Wojskowych Polaków Garnizonu Mińskiego (de facto Frontu Zachodniego)Adam Miodowski, Związki Wojskowych Polaków w Rosji (1917–1918), Białystok 2004, s. 40..