Nie występowały natomiast w dokumencie żadne akcenty antysemickie i rasistowskie, wbrew silnym naciskom nazistowskich propagandystów. W celu ich uspokojenia autorzy dokumenty zawarli natomiast w jego preambule krytyczny stosunek do zachodnich aliantów, uznając ich za współodpowiedzialnych za dyktaturę J. Stalina.
Pomimo słów poparcia i oficjalnego uznania KONR za rosyjską reprezentację polityczną zmierzającą do pokonania bolszewizmu, Niemcy nie śpieszyli się jednak spełnić swoich obietnic, co dodatkowo spotęgowało narastające napięcia wśród Rosjan. Z obiecanych początkowo dziesięciu dywizji gen. Własow dopiero 28 stycznia 1945 otrzymał jedynie dwie, słabo uzbrojone, dywizje piechoty i kilka mniejszych jednostek. W dodatku nie stanowiły one jednego związku operacyjnego. Patrz: Siły Zbrojne KONR.
W końcowej fazie wojny głównym zadaniem KONR stało się uratowanie jak największej liczby Rosjan walczących po stronie Niemców przed wydaniem w ręce Sowietów. Po kapitulacji Niemiec 8/9 maja członkowie Komitetu dostali się do niewoli alianckiej i bardzo szybko deportowano ich przymusowo do ZSRR., gdzie w sierpniu 1946 roku zostali skazani na karę śmierci i powieszeni.