„tyleż tędy co wszędy”; gramatyczne – utworzone z wyrazów, których współbrzmienie wynika z identyczności końcówek gramatycznych, np. „spotkałem – uściskałem”; niegramatyczne – utworzone z wyrazów należących do różnych kategorii gramatycznych, np. „świat cały – bez chwały”; banalne (oklepane, częstochowskie) – utworzone z wyrazów często zestawianych ze sobą w pozycjach rymowych, tworzą ciąg wyeksploatowanych skojarzeń, np. „dal – żal”, „ojczyzna – blizna”, „kochać – szlochać”; rzadkie (wyszukane, trudne) – przeciwieństwo rymów banalnych, charakteryzują się niezwykłością doboru wyrazów; egzotyczne – wprowadzają słowa obce, np. „sto – Peugeot”; homonimiczne – powtarzanie tych samych wyrazów, np. „stokroć – stokroć”; kalamburowe – ujawniają dwuznaczność wyrazów i więzi znaczeniowe, np. „bogiń – albo giń”; asonansowe – oparte na identyczności samogłoskowej, np. „plama – trawa”; konsonansowe – oparte na identyczności spółgłoskowej, np. „gong – gang”. wielokrotne – utworzone z wyrazów bądź fraz, w których zakres współbrzmień obejmuje więcej niż jedną akcentowaną sylabę, np.