Sukces prywatnej Nippon Tetsudō i ożywienie gospodarcze po reformach premiera Masayoshi Matsukaty (1835–1924) doprowadziły w latach 1885–1890 i 1893–1897 do „gorączki kolejowej”. Powstało wówczas szereg prywatnych linii kolejowych, niekiedy istotnego znaczenia, jak San’yo Tetsudō (Himeji-Shimonoseki) w latach 1889–1901 albo Kyūshū Tetsudō (pierwsza kolej na Kiusiu to linia Hakata z Fukuoki do Tosu, 1889).
Pierwsza kolej sieci krajowej na Sikoku otwarta została także w 1889 roku (Marugame-Kotohira; kolej „lekka” Iyo Tetsudō na torze 792 mm w Matsuyamie poprzedziła ją o rok). W 1892 roku przyjęto ustawę o budowie kolei, która zawierała docelową koncepcję sieci kolejowej kraju. Odtąd każda nowa linia musiała być zgodna z tym planem, aby uzyskać koncesję. Jednocześnie postępowała budowa kolei państwowych. Jedna data wydaje się szczególnie ważna:
1893 – ukończenie linii Shin’etsu na trasie Takasaki-Naoetsu (Tokio-wybrzeże Morza Japońskiego), pierwszej linii górskiej z odcinkiem zębatym o długości 11,2 km przez przełęcz Usui, pomiędzy stacjami Yokokawa i Karuizawa.
Konkurująca z żeglugą przybrzeżną kolej San’yo wprowadziła w 1899 roku pierwszy w Japonii wagon restauracyjny.