Nie wszystkie koleje były elektryczne.
Część kolei dojazdowych wybrała tor normalny, m.in.: Keikyū, Odakyū, Keishin pod Tokio, Keihan, Hanshin Kyūkō, Hanshin pod OsakąOdakyū;Keishin;Keihan; Hanshin Kyūkō (obecnie Hankyū); Hanshin.. W latach 30. istniało ponad trzysta zarządów zajmujących się eksploatacją tramwajów i „dentetsu”. O ile większość tramwajów miejskich została skasowana w II połowie XX wieku, o tyle kolejki dojazdowe zostały przebudowane do standardów porównywalnych z metrem. Jednocześnie, w latach międzywojennych, ich zarządy (szczególnie w Kansai) przystąpiły do dywersyfikacji działalności dla zwiększenia zysków, zajmując się także inwestycjami typu deweloperskiego, wielkoskalowym handlem, organizacją czasu wolnego. To one pierwsze wprowadziły zasadę lokalizacji własnych domów towarowych na ważniejszych stacjach.
Jak niemal wszędzie na świecie, elektryfikacja kolei sieci krajowej rozpoczęła się od linii podmiejskich (1904 Kōbu Tetsudō pod Tokio; obecnie Chūō-sen kolei JR Higashi-NihonKōbu Tetsudō;