mały|Grób Rajmunda Barańskiego na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Rajmund Barański (ur. 31 sierpnia 1894 w Raciążu, zm. 22 maja 1971 w Warszawie) – polski lekarz, oficer i polityk, minister zdrowia oraz minister zdrowia i opieki społecznej w latach 1956–1961.
Życiorys Urodził się w wielodzietnej rodzinie Walentego (1854–1941) i Julianny z Olszewskich (1862–1939). Był bratem Szymona (1893–1925), Wacława (1896–1940), Salomei po mężu Kubińskiej (1899–1980), Stanisława Teodora (1900–1978), Jadwigi (1902–1982), Józefa (1904–1984) i Reginy po mężu Sielickiej (1907–2002). Gimnazjum ukończył w Płocku. W 1917 ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Kijowskiego z najwyższym odznaczeniem cum eximia laude, specjalizował się w pediatrii. Po studiach został wcielony do armii rosyjskiej, w której służył do maja 1918, w 1918 pracował w Klinice Pediatrycznej Uniwersytetu Kijowskiego. W grudniu 1918 wrócił do Polski i wstąpił do Wojska Polskiego, gdzie był lekarzem wojskowym, zdemobilizowany w 1922. Rozpoczął wtedy pracę w Klinice Dziecięcej Uniwersytetu Warszawskiego, w której pracował do 1950 (w latach 1942–1945 pełniący obowiązki dyrektora). W 1936 uzyskał stopień doktora medycyny, a w 1951 profesora nadzwyczajnego nauk medycznych. Na stopień kapitana rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 17.