Mimo to muszą one prowadzić zdecydowaną walkę.
Walka w okrążeniu obejmuje: obronę w okrążeniu, wojska w okrążeniu najczęściej przyjmują jednorzutowe ugrupowanie z odwodami rozmieszczonymi w kilku rejonach; silne odwody pozwalają w odpowiednim czasie przeprowadzić manewr na zagrożony kierunek, wykonać kontratak i przejść do natarcia w celu przerwania frontu okrążenia; tworząc ugrupowanie należy zapewnić każdemu z jego elementów maksymalną zdolność do samodzielnego działania i przewidzieć możliwości łączenia wysiłku poszczególnych elementów ugrupowania na korzyść tego, który w danym okresie będzie wykonywał zadanie główne. wyjście z okrążenia: całokształt zabiegów organizacyjnych i działań bojowych organizowanych w celu przerwania wewnętrznego i zewnętrznego pierścienia okrążenia i połączenia się z wojskami własnymi. Organizuje się na kierunku, który zapewnia szybkie, skryte ześrodkowanie zgrupowania uderzeniowego i wykonanie uderzenia ogniowego i wojskami oraz możliwie szybkie wyprowadzenie okrążonych przez nieprzyjaciela sił i środków. Za przygotowanie działań mających na celu odblokowanie wojsk okrążonych odpowiada dowódca szczebla nadrzędnego, a za przygotowanie przerwania okrążenia dowódca wojsk okrążonych