U tego pierwszego są one bardziej zaokrąglone, bębenkowate, kierują się też bardziej ku górze w odróżnieniu do bardziej bocznie skierowanych uszu nosorożca białego.
Gatunki te różni także sylwetka. Grzbiet nosorożca czarnego jest bardziej wklęsły.
Kończyny wydają się krótkie, niemniej na krótkich dystansach umożliwiają zwierzęciu osiągnięcie prędkości 55 km/h. Kończą się trzema palcami. U zamieszkujących pustynie nosorożców czarnych istotną rolę odgrywają mięsiste poduszki pod kopytami, pomagające utrzymać stabilność na piasku.
Systematyka Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1758 roku szwedzki przyrodnik Karol Linneusz w 10. wydaniu swego dzieła Systema Naturae, nadając mu nazwę Rhinoceros bicornis. Jako miejsce typowe holotypu Linneusz wskazał błędnie Indie (); teraz lokalizację holotypu określa się na Afrykę Południową, w Prowincji Przylądkowej Zachodniej na Przylądku Dobrej Nadziei. Jedyny współczesny przedstawiciel rodzaju Diceros, który został opisany w 1821 roku przez angielskiego zoologa Johna Edwarda Graya.
Etymologia Diceros: dikeras, δικερατος dikeratos ‘o dwóch rogach’, od δι- di- ‘podwójny’, od δις dis ‘dwa razy’, od δυο duo ‘dwa’; κερας keras, κερατος keratos ‘róg’. bicornis: łac.