Roman Smal-Stocki (; ur. 8 stycznia 1893 w Czerniowcach zm. 27 kwietnia 1969 w Waszyngtonie) – ukraiński językoznawca, dyplomata, polityk, działacz ruchu prometejskiego.
Syn Stepana Smal-Stockiego. Studiował w Wiedniu, Lipsku i Monachium i tam uzyskał stopień doktora w roku 1915. W czasie I wojny światowej służył w 41 pułku piechoty Armii Austro-Węgier, później aktywny działacz Związku Wyzwolenia Ukrainy. Od 1917 pracował w Wyższej Szkole Służby Dyplomatycznej w Berlinie. W 1918 został docentem seminarium orientalistycznego w Berlinie. Od 1919 przedstawiciel dyplomatyczny Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej i Ukraińskiej Republiki Ludowej w Berlinie, w latach 1921–1923 radca poselstwa i poseł URL w Berlinie (reprezentował rząd URL na uchodźstwie).
W latach 1923–1924 profesor filologii słowiańskiej Wolnego Uniwersytetu Ukraińskiego w Pradze. W latach 1926–1939 profesor na Wydziale Slawistyki Uniwersytetu Warszawskiego, jednocześnie minister spraw zagranicznych i wicepremier rządu Ukraińskiej Republiki Ludowej na emigracji w Warszawie. W latach 1930–1939 sekretarz Ukraińskiego Instytutu Naukowego w Warszawie.