W rezultacie powstał satelita mierzący 2,03 m długości i 15,24 cm średnicy (z antenami włącznie). Ważył on tylko 14 kilogramów – USA były bowiem wtedy liderem miniaturyzacji. Z drugiej strony, masa Explorera 1 musiała być mniejsza od radzieckiego Sputnika 1, gdyż mniejsza była nośność rakiety nośnej. Po wystrzeleniu Sputnika 2 zespół składający się z grupy von Brauna i podobnej grupy z JPL w Kalifornii, kierowanej przez Williama Pickeringa, otrzymał zgodę na wystrzelenie pierwszego amerykańskiego satelity. Pickering i Ernst Stuhlinger, jeden z kierowników z grupy von Brauna, świadomi niepewności sukcesu Vanguarda, przekonali Jamesa Van Allena, by pakiet instrumentów przygotowanych dla Vanguarda uczynił kompatybilnym z Jupiterem C. Okazało się to fortunnym przedsięwzięciem. Explorer o sześciokrotnie mniejszym ładunku użytkowym niż Sputnik 1, pozwolił dokonać ważnego odkrycia znanego obecnie pod nazwą pasów radiacyjnych Van Allena.