Kazimierz Dąbrowski (ur. 24 marca 1908 w Lewinku koło Wejherowa, zm. 4 grudnia 1987 w Tczewie) – polski duchowny katolicki, historyk, profesor Wyższego Seminarium Duchownego w Pelplinie, kanonik kapituły kolegiackiej w Chełmży.
Życiorys Pochodził z rodziny rolnika Jana i Marty z Wałdowskich. Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum Klasycznego im. Jana III Sobieskiego w Wejherowie, maturę zdał w 1929, w 1931 podjął studia historyczne na Uniwersytecie Poznańskim (w 1935 uzyskał magisterium na podstawie pracy Monografia Chmielna). Po studiach pracował jako nauczyciel historii w gimnazjum w Kartuzach. W 1937 rozpoczął studia teologiczne w seminarium w Pelplinie, które przerwał po wybuchu wojny. Był więziony, później wcielony do armii niemieckiej; przedostał się na Zachód i od 1944 służył w Wojsku Polskim. W styczniu 1945 wznowił studia teologiczne w St. Joseph’s College Upholland w Wigan. Do Polski powrócił w lutym 1947, 29 czerwca tegoż roku przyjął w Pelplinie święcenia kapłańskie.