Biskupi ci, nie posiadając potem żadnej dyecezyi ani za Odrą, ani na Rusi, byli już tylko in partibus biskupami na Lubuszu i Rusi i z tytułem tym do końca wieku XV przetrwali, lubo na początku XIV wieku biskup lubuski, Stefan II, twierdził, że poprzednicy jego rezydowali we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie nawet miały być ich grobyZygmunt Gloger, Geografia historyczna ziem dawnej Polski, Kraków, 1903.
Kościół thumb|left|Kolegiata widziana od zachodu mały|240x240px|Zdobione gotyckim szczytem skrzydło transeptu, sygnaturka i wieża Kościół św. Marcina, wzniesiony z okolicznych ciosów piaskowca krzemienistego, jest trójnawową bazyliką z transeptem, z dwoma wieżami od zachodu oraz trzema apsydami od wschoduZ. Świechowski, Sztuka polska. Romanizm, dz. cyt., s. 76; Tenże, Sztuka romańska, Warszawa 1976, s. 143; T. Mroczko, Sztuka romańska, w: Dzieje sztuki polskiej, red. B. Kowalska, Warszawa 1987, s. 7. Między wieżami znajduje się portal główny, romański z osadzonym na nim gotyckim portalem. W fasadzie zachodniej zwraca uwagę fryz z reliefem zoomorficznymZ. Świechowski, Sztuka polska. Romanizm, dz. cyt., s. 76. Romański portal znajduje się również w kruchcie północnej, ozdobiony motywami roślinnymi, w które wkomponowano herby Łabędź i Odrowąż.