Wieś została założona w XIII wieku, jako wieś królewska. Od Miechocina przez Chmielów i Komorów prowadziła na południe w głąb puszczy droga, którą przetarli pierwsi łowcy i ich wozy przewożące ubitą zwierzynę, by mięso już zasolone czy uwędzone spławiać dalej Wisłą do grodu sandomierskiego. Z końcem XII wieku Miechocin z nadania książęcego przeszedł w ręce prywatne Bogoriów, a Chmielów został wówczas siedzibą zarządu tej części puszczy przeniesiono do Chmielowa. Chmielów został zniszczony podczas najazdów tatarskich w roku 1241 i następnie 1253. Odbudowanie wsi, zapewne na nowym miejscu, trwało do 1374. Kolejny najazd, tym razem litewski, spowodował kolejne zniszczenia.
Jednak w XV i XVI wieku następuje rozwój Chmielowa. Stopniowo zmieniał się charakter gospodarczy – podstawą już nie jest łowiectwo, zbieractwo i hodowla, lecz rolnictwo. Według lustracji królewszczyzny starostwa sandomierskiego z roku 1569 oraz inwentarza z lat 1578 – 1586 w Chmielowie było 34 łowców, w Mokrzyszowie 20, Sobowie 2, Grębowie 5, Przyszowie 4.