II Rzeczpospolita – kariera wojskowa W początkach listopada 1918 r. znalazł się w Komendzie miasta Łodzi. Następnie został przeniesiony na rozkaz gen. Kazimierza Sosnkowskiego do jego dyspozycji jako oficer łączności. W Warszawie zajął się organizacją wojsk łączności. Do Wojska Polskiego wstąpił ochotniczo 11 listopada 1918 r. 2 grudnia został awansowany do stopnia porucznika, po czym przeniesiono go do rezerwy. Stało się to na wniosek Łódzkiego Oddziału Towarzystwa Elektrycznego Oświetlenia, które zwróciło się z prośbą o wyreklamowanie Kalińskiego, który „jako inżynier naszej instytucji jest nam obecnie niezbędny dla zastąpienia niemieckich poddanych”. Kilka miesięcy później sytuacja uległa zmianie, Kaliński powrócił do służby i miesiąc spędził w Stacji Zbornej w Warszawie. W połowie 1919 r., po podziale na łączność podległą Naczelnemu Dowództwu i Ministerstwu Spraw Wojskowych, Kaliński znalazł się w Szefostwie Łączności Naczelnego Dowództwa, któremu podporządkowano wszystkie formacje połowę i etapowe. 15 sierpnia 1919 r. został szefem łączności Frontu Litewsko-Białoruskiego. Natomiast 1 grudnia mianowano go kapitanem. Do pracy w Naczelnym Dowództwie powrócił w 1920 r., obejmując stanowisko szefa Sekcji 1 Telegrafii Frontowej Szefostwa Służb Łączności.