Cerkiew lokowana była w centrum osady, zaś monastyr na obrzeżu wsi.
Zajęcia Było to plemię koczowniczych, lub półosiadłych pasterzy górskich. Wraz z wędrówkami zanosili na tereny górskie oryginalny sposób wypasu owiec przyjęty do dziś przez mieszkańców Karpat – górali (Polaków i Rusinów m.in. Łemków). W miarę asymilacji oraz wprowadzania prawa miejscowego przechodzili oni na rolniczy i pasterski tryb życia. Budowali stałe wsie, obejmowali urzędy, dostępując zaliczenia w poczet szlachty polskiej.
Życie Latem przebywali wraz ze swoimi stadami kóz i owiec w górach, zaś zimą przenosili się na tereny puszczańskie (np. Puszcza Sandomierska). Przenosiny te odbywały się wiosną i jesienią, w ich trakcie przechodzili przez tereny rolnicze, będąc czasem posądzani o wyrządzanie szkód tamtejszej ludności, jako że byli ludem skłonnym do rozbojów. Było to plemię skonsolidowane w płaszczyźnie rodzinnej. Bardzo rzadko zawiązywali związki małżeńskie z obcymi i na początku jedynie w bogatych rodach.