Dodatkowo, David Chyträus, który był profesorem Uniwersytetu w Rostocku, w swojej Kronice Saksonii, podaje zapis Barovit – co może wskazywać, że znajdowała się tam kopia (lub kopie), w której stosowano inny system zapisu niż w rękopisach duńskich. Zauważyć należy także, znajomość wydania paryskiego wykazuje dopiero Piotr Albina z końca XVI w., który jako pierwszy cytuje zapis Poreuit z tegoż wydania. Wskazywać to wszystko może na to, że zapisy przed XVI w. bazowały na różnych, nieistniejących rękopisach.
W zapisach niemieckich nazw słowiańskich b często wymienia się na p, a ⟨o⟩ zapisywane przez u, por. niemieckie Pürschutz, Burtschütz ← starołużyckie *Borušici, niem. Portitz, Borticz ← staropołabskie *Borętici. Dodatkowo, słowiańskie bor, ‘bór, drzewo’ w zapisach niemieckich oddawane jest jako -bure-, -buru-, -buri-, por. Zutibure, Mesaburii, Medeburu z X/XI w., a także Priburiwitz ‘Priborevic’ (1215), Pritbur ‘Predbor’ (1284).